Co zrobić z wnioskiem o wydanie dokumentacji medycznej osoby zmarłej w latach 90-tych, kiedy nie była wymagana zgoda pacjenta na takie udostępnianie?

Czy pacjentowi, który złożył wniosek o wydanie dokumentacji medycznej jego żony zmarłej w 1990 r., w przypadku braku upoważnienia, należy wydać tę dokumentację czy też nie?

W latach 90-tych nie była pobierane zgody od pacjenta.

Czy do takiego wniosku należy stosować obecnie obowiązującą u.p.p.?

 

Zgodnie z przepisem art. 26 ust. 2 ustawy z 6.11.2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta – dalej u.p.p., po śmierci pacjenta dokumentacja medyczna jest udostępniana osobie upoważnionej przez pacjenta za życia lub osobie, która w chwili zgonu pacjenta była jego przedstawicielem ustawowym. Jako, że u.p.p. nie zawiera żadnych odrębnych przepisów o charakterze przejściowym, intertemporalnym, to za zasadne uznać należy stosowanie ogólnej reguły intermeporalnej tempus regit actum, która oznacza, że czas rządzi czynnością prawną. Do czynności prawnej (tutaj do do udostępnienia dokumentacji medycznej) stosuje się przepisy obowiązujące w czasie jej dokonania (a więc ustawę z 6.11.2008 r. o prawach pacjenta i Rzecznik Praw Pacjenta; Dz.U. z 2009 r. poz. 417). W konsekwencji przyjąć należy, iż wnioskodawca, który nie legitymuje się stosowanym upoważnieniem ze strony pacjenta, i nie pozostaje również jego przedstawicielem ustawowym, nie może uzyskać dostępu do dokumentacji medycznej zmarłego pacjenta.

Zgodnie z przepisem art. 26 ust. 1 u.p.p., podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia dokumentację medyczną pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu, bądź osobie upoważnionej przez pacjenta. Jak stanowi z kolei art. 26 ust. 2 u.p.p., po śmierci pacjenta dokumentacja medyczna jest udostępniana osobie upoważnionej przez pacjenta za życia lub osobie, która w chwili zgonu pacjenta była jego przedstawicielem ustawowym. Jednocześnie zauważyć należy, iż u.p.p. nie zawiera żadnych przepisów o charakterze przejściowym, intertemporalnym. W takim stanie rzeczy za zasadne uznać należy stosowanie reguły tempus regit actum, która oznacza, że czas rządzi czynnością prawną. Do czynności prawnej (tutaj do do udostępnienia dokumentacji medycznej) stosuje się przepisy obowiązujące w czasie jej dokonania (a więc ustawę z dnia 6 listopada 2008 r.). W konsekwencji przyjąć należy, iż wnioskodawca, który nie legitymuje się stosowanym upoważnieniem ze strony pacjenta, i nie pozostaje również jego przedstawicielem ustawowym, nie może uzyskać dostępu do dokumentacji medycznej zmarłego pacjenta. Na marginesie zaś powyższych ustaleń autor zauważa jedynie, iż zgodnie z normą wyrażoną w art. 29 ustawy z 6.11.2008 r. o prawach pacjenta i Rzecznik Praw Pacjenta, podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych przechowuje dokumentację medyczną przez okres 20 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu, z wyjątkiem dokumentacji medycznej w przypadku zgonu pacjenta na skutek uszkodzenia ciała lub zatrucia, która jest przechowywana przez okres 30 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił zgon oraz dokumentacji medycznej zawierającej dane niezbędne do monitorowania losów krwi i jej składników, która jest przechowywana przez okres 30 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu. Po upływie zaś okresów wymienionych wyżej, podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych niszczy dokumentację medyczną w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjenta, którego dotyczyła, przy czym dokumentacja medyczna przeznaczona do zniszczenia może być wydana pacjentowi, jego przedstawicielowi ustawowemu lub osobie upoważnionej przez pacjenta.

 

https://sip.lex.pl/#/question-and-answer/621793351/co-zrobic-z-wnioskiem-o-wydanie-dokumentacji-medycznej-osoby-zmarlej-w-latach-90-tych-kiedy-nie…?keyword=zgoda&cm=SREST

 

 

2018-11-29T15:32:12+00:00